ayoko kay pacquiao!!

yes. it's thirteen days before the elections. kaya pala dami na naman ng patayan. akala mo sila ang nagbigay ng buhay kaya ganun na lang kung kumitil nito. kanya-kanyang siraan. nakakainis. pag nasa kampanya, akala mo kung sinong mga mababait at mga santo... pangiti-ngiti, pakaway-kaway at may shake hands pa. pero pag nanalo na, hindi ka papansinin kahit manikluhod ka pa. well, maliban na lang pala kung may pera ka. pasaporte ba. hay nako, bakit nga ba hindi pa ako nasanay.
peo minsan yun ang nakakainis eh. masyado nang nasanay ang mga pilipino sa ganong sistema kaya tinatanggap na lang. basura para sa basura. nakakainis. pero di pa naman ako pinagsasakluban ng langit. malaki...at sobrang laki pa rin naman ng tiwala ko sa ilang mga kandidato taon-taon. wala na rin naman yata ako magagawa kasi kundi umasa na may magbabago. minsan, gusto ko nang maging militante o maka-kaliwa ba (hindi pa ba?), pero minsan naiinis din ako sa kanila eh. kahit ayos naman, pinalalaki pa... nanghihikayat pa ng kaguluhan sa gitna ng kaayusan. pero sandali lang, di ako pro-GMA no. in fact, sobrang inis na nga ako sa kanya eh. kaso, kung pupunta ka sa kalye para patalsikin siya tapos wala namang malinaw na papalit at wala ring malinaw na hakbangin ang papalit sa kanya upang mapaunlad ang mga pilipino, wag na lang. kaya ko pang magtiis. nasanay na rin naman magtiis nag mga pilipino eh.

pero teka. pulitika, magulong mundo. mas magulo at mas madumi pa sa showbiz. kaya naman di ko rin maintindihan kung bakit ang isang napakayaman na si pacquiao eh atat na atat din tumakbo. kainis, noong una, gusto ko pa naman siya. kaso.... wala rin pala siyang pinagkaiba sa mga pulitiko. madalas nga, naaalibadbaran na ako sa mukha niya pag nasa tv eh. paano kasi, nakikita ko ang mukha ng isang gahaman. lahat na lang gusto niya. gusto niya lagi siyang bida, di naman siya artista sa pelikula. ewan ko ba. sasabihin niya pang : "gusto kong makatulong sa mahihirap." pwe! tigilan niya nga ang mga kababayan niya. kung siya nauto ng kung sinong pulitiko para sa sariling kapakanan niya, pwede ba wag naman niyang tularan masyado yun. gumawa naman siya ng mas kakaibang linya. gasgas na yun. kung gusto niya talagang tumulong, maraming paraan. wag na nga siyang manloko pa ng mga tao. nakakainis eh. halata naman na ginagamit lang siya... tapos, dirty player siya sa kalaban niya. di ko kilala kalaban niya ng personal, pero ang mga taktika niya para siraan si darlene (sana tama) eh sobrang makaluma at trapong-trapo ang dating. nakakahiya siya. lahat naman pinaboran siya. comelec nga nilabag yung sariling code nila pagdating sa gun ban eh. ang limit na 2 lamang eh hindi nasunod sa kanya dahil meron siyang 20 bodyguards ngayon. alam ko yung zero lang ang pinagkaiba ng 2 sa 20... pero..... paano kaya siya nakapasa sa exam ng.... ano nga ba ulit yun...?? di ko maalala. yung nagsasabing graduate na siya ng high school dahil naipasa niya yun. pwe! that i do not believe. ..! maniniwala ako kay pinocchio.... pero yung result nun, di ko talaga kayang paniwalaan. not that i'm being judgemental, pero nagpapakatotoo lang ako. obvious naman yung mga plano na yun para makatakbo siya at magamit ng kung sinong pulitiko. pati bribery nga pinatulan na rin niya. imagine, vote-buying! how trapo!! nakakainis. at babanat siyang walang personalan sa lady solon na kalaban niya.... pwede ba, buksan nga niya ang dalawang mata niya..! siya nga ang name-mersonal eh. di ko alam kung nasobrahan lang siya sa mga suntok sa ulo eh...kainis.

at dahil nga tulad na rin siya ng mga trapo at dirty politicians natin, it's no wonder kung after ng election at natalo siya eh, sisigaw din siya ng: "nadaya ako!!"

friendship kills depression

nothing.

all i can't think of right now is nothing.

not that there is nothing to think about, but i guess, my mind, cluttered with problems, stress, and other issues, decided to stop doing anything...well i guess, not totally coz i'm right in front of my computer doing this blog.

i have realized that the human mind gets tired, too. one day, it will shut its system to rest. and that is what we call, depression.

being depressed is a difficult situation to be in. in fact, admitting and accepting that you are in this state is the most difficult. suddenly, you become more emotional. you start to cry at the smallest things, and later on get bothered by it. innocent statements suddenly have a different meaning for you. you get tired of everything-- tired of working, tired of caring for the one you love, tired of being emotionally attached to anybody. you start hating the world. more so, you start hating yourself. you can't find a reason for existing. you don't enjoy the things that you used to. you even forget a lot of things, unintentionally, of course!

just few nights ago, i had a short but serious chat with my friend. being depressed, it was difficult for me to talk to her about it. but in between laughs and emoticons, i was able to spill it out. i tried not crying, but i can't help it! questions from "do you need professional help?" to "what are your plans" were what maintained our flow of conversation. i was in rage for some time for i know deep within me, i wasn't asking for help, nor looking for definite plans. all i wanted was to let somebody know about my situation. that's it. plain and simple. i think that it is a misconception for people who are depressed. In most cases, when somebody approaches you and tells you "i'm depressed", one immediately poses several questions and gives a gazillion of advises and help. What people are missing out is that depressed people just need to speak out whatever they want to say, without any interruption. they need to be listened to, and not be judged. they need assurance that everything will still be in its place the moment they recover. if a depressed person asks you to leave her alone, then do it-physically! but you have to give assurance that you'd still be by her side, come what may. but after all the crying, and the sleepless nights, that short conversation lightened my burden. and i just love my friend for staying with me.